Πληροφορία αντί για ενέργεια

Μια συζήτηση ανάμεσα σε δύο ενεργειακά πεδία

Ο Ρίκο περιγράφει τη συνοδεία από απόσταση σαν μια συζήτηση στην οποία ο καθένας μένει στον εαυτό του. Κοιτάζει το πεδίο σου και προσπαθεί να καταλάβει γιατί δεν λειτουργεί σε ένα σημείο. Στο μεταξύ μένει ήρεμος στη δική του δύναμη. Το πεδίο σου προσέχει αυτή την ηρεμία και προσανατολίζεται σε αυτήν.

Το πεδίο σου μαθαίνει από αυτή τη συζήτηση, έτσι το περιγράφει ο Ρίκο, και μετά μπορεί να λειτουργεί καλύτερα. Λόγια δεν λέγονται. Ο Ρίκο το κάνει χειροπιαστό με μια σκηνή που διηγείται ο ίδιος.

Ένας νέος άνθρωπος κάθεται στο τρένο. Στο διπλανό κουπέ δύο ενήλικες που έχουν ζήσει πολλά διηγούνται ιστορίες από τη ζωή τους. Ακούει και σκέφτεται:

Κανείς στο διπλανό κουπέ δεν δίνει οδηγίες. Κανείς δεν απευθύνεται σε αυτόν που ακούει. Εκείνος κρατά ό,τι του μιλάει και αφήνει τα υπόλοιπα. Ο Ρίκο το λέει αλλού ακόμη πιο ακριβώς: το πεδίο του άλλου άρχισε να τον «κρυφακούει». Η διαδικασία ξεκινά από το πεδίο σου, όχι από εκείνον.

Αυτή η συζήτηση έχει τρία στάδια.

Ο χωρισμός σε τρία στάδια είναι βοήθημα για την παρουσίαση.

Τι σημαίνει εδώ «πληροφορία»

Δεν είναι μήνυμα, ούτε σκέψη που θα έπρεπε να ακούσεις, ούτε ενέργεια. Εννοείται η κατανόηση του Ρίκο για το πώς θα λειτουργούσε ένα σημείο στο πεδίο σου. Κοιτάζει το πεδίο σου με αυτή την κατανόηση, και το πεδίο σου αρχίζει να την υιοθετεί.

Το πότε κοιτάζει έτσι δεν είναι τυχαίο. Πρώτα ο Ρίκο διαβάζει το πεδίο σου με τρόπο που εκείνο δεν το αντιλαμβάνεται. Μόνο όταν έχει καταλάβει πού βρίσκεται το πρόβλημα, κοιτάζει το σημείο συνειδητά, με όσα έχει επεξεργαστεί. Πώς γίνεται αυτό το απαρατήρητο διάβασμα, θα το βρεις στο Πώς βρίσκει και διαβάζει ο Ρίκο το πεδίο σου.

Το πεδίο σου δεν μαθαίνει μέσω του μυαλού. Γι’ αυτό ο Ρίκο δεν χρειάζεται να σου εξηγήσει τίποτα, κι εσύ δεν χρειάζεται να καταλάβεις τι κάνει. Το λέει ξερά:

Το πεδίο σου παίρνει μόνο ό,τι του ταιριάζει

Στο μοντέλο η πληροφορία δεν μοιράζεται στο πεδίο, αλλά λαμβάνεται. Ένα μέρος του πεδίου σου προσέχει ότι κάτι υπάρχει, το κοιτάζει και υιοθετεί την αρχή, προσαρμοσμένη στον δικό του τρόπο. Ό,τι δεν ταιριάζει, το φιλτράρει.

Γι’ αυτό κανείς δεν μπορεί να εγκαταστήσει στο πεδίο σου κάτι που δεν σου ανήκει. Και γι’ αυτό το πεδίο σου δεν γίνεται ποτέ αντίγραφο του Ρίκο, αλλά μένει δικό σου. Ο Ρίκο το ονομάζει έμπνευση:

• Αποφασίζει το πεδίο σου. «Το σύστημα αποφασίζει μόνο του αν θέλει την πληροφορία.»
• Η κατεύθυνσή σου μένει δική σου. «Το ενεργειακό πεδίο ορίζει την κατεύθυνση, όχι εγώ.»
• Λίγο, στο σωστό σημείο. «Το λιγότερο είναι περισσότερο, αλλά στο σωστό σημείο.»

Γιατί ο Ρίκο ελέγχει πρώτα και μένει στα μικρά

Μια πληροφορία μπορεί να είναι και λάθος. Ο Ρίκο περιγράφει τον κίνδυνο ανοιχτά: μπορεί κανείς να δώσει σε ένα πεδίο τη λάθος πληροφορία στο λάθος σημείο. Ένα υπερφορτωμένο πεδίο δεν μπορεί να το ελέγξει και αρχίζει τότε να εξελίσσεται στο λάθος σημείο.

Γι’ αυτό δοκιμάζει πρώτα νοερά πώς θα αντιδρούσε το πεδίο σου. Το ονομάζει προσομοίωση, ένα είδος άσκησης «στεγνά» μέσα στο πεδίο. Μόνο όταν βγαίνει σωστή, δουλεύει. Πώς συνδέονται τα τέσσερα βήματα μιας ημέρας, θα το βρεις στο Τέσσερα βήματα κάθε μέρα.

Αν μια πληροφορία ταίριαξε, ο Ρίκο το ελέγχει μετά σε τέσσερα σημεία. Προέρχονται από το μοντέλο του.

Αν λείπει ένα από τα σημεία, ήταν η λάθος πληροφορία ή η λάθος στιγμή. Τότε ο Ρίκο ξεκινά από την αρχή. Και γι’ αυτό δουλεύει με μικρά βήματα. Έχει μάθει να κοιτάζει ένα πεδίο έτσι, ώστε να βλέπει μόνο τα βήματα που μπορεί να κάνει εκείνη τη στιγμή.

Γιατί συχνά χρειάζεται πρώτα ηρεμία

Ένα πεδίο που βρίσκεται κάτω από πολλή πίεση είναι απασχολημένο με την εξισορρόπηση. Ο Ρίκο περιγράφει τέτοια πεδία ως υπερδιεγερμένα, ανήσυχα, κάποιες φορές σαν ερεθισμένα. Σε αυτή την κατάσταση δεν φτάνει τίποτα.

Γι’ αυτό συχνά δουλεύει σε δύο σημεία ταυτόχρονα: στις αιτίες και στο να ηρεμήσει το πεδίο σου. Καταπράυνση γι’ αυτόν δεν σημαίνει καταστολή. Σημαίνει να δουλεύει με ηρεμία σε ένα πεδίο, ώστε να μπορεί ξανά να δεχτεί. Πόση πίεση αφαιρεί και γιατί ποτέ όλη, το εξηγεί το Πίεση, δύναμη και περιθώριο.

Αυτό ισχύει σε κάθε κατάσταση. Αν κάποιος περνά μια δύσκολη φάση, το πεδίο του χρειάζεται συχνά πρώτα ηρεμία, πριν μπορέσει να λάβει κάτι. Όποιος θέλει να κρατήσει όσα πέτυχε ή να προχωρήσει, έχει ένα πεδίο που λαμβάνει το ίδιο είδος πληροφορίας, μόνο σε άλλα σημεία. Περισσότερα στο Βοήθεια, Σταθερότητα, Εξέλιξη.

Πώς έφτασε ο Ρίκο σε αυτό

Παλιότερα ο Ρίκο έστελνε ενέργεια, όπως κάνουν πολλοί. Όταν σταμάτησε, στην αρχή δεν ήξερε πώς να δουλέψει. Μπορούσε μόνο να διαβάζει πεδία. Έτσι πήρε χρόνο για να καταλάβει γιατί κολλάνε σε ένα σημείο. Παρατήρησε τότε ότι ήδη η κατανόηση πυροδοτεί κάτι στο πεδίο. Το επανέλαβε πολλές φορές για να αποκλείσει τη σύμπτωση.

Για το πρώτο στάδιο, την παρουσία, έχει μια εικόνα που την ξέρουν όλοι: το ακράτητο γέλιο. Όποιος στέκεται δίπλα σε κάποιον που δεν μπορεί να σταματήσει να γελά, γελά κι αυτός. Κανείς δεν τον αγγίζει, κανείς δεν λέει αστείο. Πυροδοτείται κάτι που υπάρχει ήδη μέσα του.

Γι’ αυτό ο Ρίκο πρέπει ο ίδιος να είναι στο κέντρο του, κάθε φορά που δουλεύει. Ένα πεδίο, σύμφωνα με την παρατήρησή του, αντιδρά στην κατάσταση εκείνου που κοιτάζει. Έμαθε επίσης ότι η υπερβολική καλή θέληση ενοχλεί:

Γιατί όχι ενέργεια

Ένα πεδίο που παίρνει ενέργεια απ’ έξω συνηθίζει σε αυτό, σύμφωνα με την παρατήρηση του Ρίκο. Μειώνει τη δική του παραγωγή και γίνεται εξαρτημένο. Ό,τι αντίθετα μαθαίνει ένα πεδίο μόνο του, του μένει.

Ο Ρίκο συνοψίζει τον λόγο σε μία πρόταση: «Ένα ενεργειακό πεδίο μπορεί να επεξεργαστεί ιδανικά μόνο τη δική του ενέργεια.» Για τον ίδιο λόγο δουλεύει χωρίς χειραγώγηση. Δεν σπρώχνει το πεδίο σου προς μια κατεύθυνση που ο ίδιος θεωρεί σωστή, ούτε με καλή πρόθεση.

Γιατί του είναι τόσο σημαντικά και τα δύο, το διηγείται στην ενότητα Πώς δουλεύω, στα Χωρίς ξένη ενέργεια και Χωρίς χειραγώγηση.

Όλα αυτά είναι η περιγραφή του Ρίκο για την αντίληψή του. Οι εικόνες του διπλανού κουπέ και του ακράτητου γέλιου βοηθούν να το φανταστείς. Απόδειξη δεν είναι.

Συχνές ερωτήσεις

Μπορεί ο Ρίκο να εγκαταστήσει στο πεδίο μου κάτι που δεν θέλω;

Σύμφωνα με την περιγραφή του, όχι. Το πεδίο σου λαμβάνει μόνο ό,τι του ταιριάζει και φιλτράρει τα υπόλοιπα. Ο Ρίκο δεν το κατευθύνει και δεν το σπρώχνει προς καμία κατεύθυνση.

Πρέπει να καταλαβαίνω τι κάνει;

Όχι. Η πληροφορία απευθύνεται στο πεδίο σου, όχι στο μυαλό σου. Δεν χρειάζεται να διαβάσεις τίποτα, να εξασκηθείς σε τίποτα ή να κατανοήσεις τίποτα.

Χάνει ο Ρίκο δύναμη, όταν δουλεύει σε πολλά πεδία;

Δεν στέλνει δική του ενέργεια. Λέει ο ίδιος ότι αλλιώς θα του έλειπε η ενέργεια και μακροπρόθεσμα θα είχε προβλήματα στη δική του ζωή. Αυτό που θέτει στη διάθεση είναι η κατανόησή του.

Είναι πρόβλημα κάθε ξένη ενέργεια στο πεδίο μου;

Όχι. Ένα μικρό ποσοστό, κατά τον Ρίκο, ανήκει σε κάθε πεδίο· μιλά για 3 έως 5 τοις εκατό. Με αυτό ένα πεδίο τα βγάζει πέρα καλά. Δύσκολο γίνεται, σύμφωνα με την παρατήρησή του, μόνο με πολύ περισσότερο.

Γιατί δεν νιώθω τίποτα, αφού το πεδίο μου δέχεται κάτι;

Επειδή πολλά βρίσκονται έξω από όσα αντιλαμβάνεσαι. Αυτό δεν είναι σημάδι ότι δεν συμβαίνει τίποτα, ούτε για το αντίθετο. Περισσότερα στο Γιατί δεν τα νιώθεις όλα.

Τα επόμενα βήματα

Πώς κυλά μια μέρα της συνοδείας από απόσταση, θα το βρεις στο Τέσσερα βήματα κάθε μέρα. Πώς βρίσκει και διαβάζει ο Ρίκο το πεδίο σου, το εξηγεί το Πώς βρίσκει και διαβάζει ο Ρίκο το πεδίο σου.