Μαθαίνω να θεραπεύω · Τι μαθαίνεις

Επίθεση των χεριών χωρίς μεταφορά ενέργειας

Σημείωση: τα εργαστήρια γίνονται μόνο στα γερμανικά.

Η άσκηση γύρω από την οποία κινείται το δεύτερο μέρος του εργαστηρίου. Δεν δίνεις τίποτα, μένεις με τον εαυτό σου και είσαι εκεί. Όποιος είναι ξαπλωμένος μπορεί οποιαδήποτε στιγμή να πει «στοπ».

Τι είναι το ζητούμενο σε αυτή την άσκηση

Οι περισσότεροι άνθρωποι που βάζουν για πρώτη φορά το χέρι πάνω σε κάποιον άλλον, θέλουν να βοηθήσουν. Θέλουν να πετύχουν κάτι, να διώξουν κάτι, να στείλουν κάτι. Γι’ αυτό πριν από την άσκηση λέω κάθε φορά το ίδιο:

Με τα λόγια του Ρίκο

Δεν είναι το ζητούμενο να βοηθήσετε, αλλά απλώς να είστε εκεί, να μένετε με τον εαυτό σας, να είστε εκεί για εκείνον που είναι ξαπλωμένος, και να παρατηρείτε. Αν το κάνετε αυτό καθαρά, θα συμβούν πολύ περισσότερα απ’ όσα νομίζετε. Και η εστίαση πρέπει να είναι πάντα περισσότερο σε εσάς παρά σε εκείνον που είναι ξαπλωμένος.

Ρίκο Μπρούνερ, εργαστήριο

Αυτό είναι το αντίστροφο απ’ ό,τι περιμένει κανείς. Στο κέντρο της προσοχής σου δεν βρίσκεται ο άλλος, αλλά εσύ. Μόνο έτσι μπορείς να είσαι ολόκληρος εκεί χωρίς να χάνεσαι. Αγγίζεις το σώμα, αλλά δεν ανακατεύεις την ενέργειά σου με τη δική του. Σωματικά μπορείς να αγγίζεις, ενεργειακά μόνο να κοιτάζεις.

Έτσι γίνεται η άσκηση

Δεν ξεκινάμε αμέσως με έναν άνθρωπο. Πρώτα βάζεις τα χέρια σε ένα άδειο κρεβάτι και εξασκείσαι να μένεις με τον εαυτό σου. Μόνο μετά έρχεται ένας άνθρωπος. Η αρχή μένει η ίδια, μόνο που τώρα είναι κάποιος ξαπλωμένος.

Το ότι ο άνθρωπος στο κρεβάτι ελέγχει κι αυτός, έχει έναν λόγο. Αυξάνει την πίεση να μένεις με τον εαυτό σου. Μπορείς να έχεις τα μάτια ανοιχτά ή κλειστά. Τα μάτια ούτως ή άλλως δεν βλέπουν το ενεργειακό πεδίο.

Γιατί η ματιά σου μένει στο σύνολο

Ανάλογα με το πού βάζεις το χέρι, αντιλαμβάνεσαι άλλα πράγματα, μερικές φορές και ένα τραυματισμένο σημείο. Ο πειρασμός είναι μεγάλος να συγκεντρωθείς ακριβώς σε αυτό. Όποιος το κάνει, μικραίνει τον άνθρωπο, τον περιορίζει σε αυτό το ένα σημείο. Η προσοχή σου τότε μεγεθύνει ακριβώς αυτό στο οποίο πέφτει. Αν μένεις με τον εαυτό σου και βλέπεις τον άνθρωπο ως σύνολο, το σημείο ανήκει σε αυτό, χωρίς να καθορίζει τα πάντα.

Το να θέλεις να κάνεις ενεργά κάτι είναι εδώ η μεγαλύτερη παγίδα.

Με τα λόγια του Ρίκο

Και το ενεργό «κάνω» είναι σαν να έχεις μαγειρέψει και να έρχεται κάποιος και να λέει: … Βάζω λίγο ακόμη αλάτι, λίγο από αυτό, από εκείνο. Καταστρέφεις το φαγητό.

Ρίκο Μπρούνερ, εργαστήριο

Τι γεννιέται ανάμεσά σας

Όταν δύο άνθρωποι συναντιούνται, επιδρούν ο ένας στον άλλον. Έτσι είναι και στην επίθεση των χεριών. Μεταφορά όμως δεν είναι.

Με τα λόγια του Ρίκο

Όταν βάζεις τα χέρια, υπάρχει μια αλληλεπίδραση, επειδή είναι μια συνάντηση, αλλά τα δύο δεν έχουν να κάνουν το ένα με το άλλο. Είναι σαν να βγαίνω έξω και να με ζεσταίνει ο ήλιος: αυτό δεν έχει να κάνει με τον ήλιο.

Ρίκο Μπρούνερ, εργαστήριο

Αυτό που νιώθεις λέει λίγα

Πολλοί βιώνουν κάτι στην επίθεση των χεριών: ζέστη, δροσιά, μια ροή, κούραση. Από αυτό μπορείς να συμπεράνεις λίγα. Ό,τι νιώθει ο άνθρωπος δίπλα στο κρεβάτι και ό,τι νιώθει ο άνθρωπος πάνω στο κρεβάτι μπορεί να διαφέρει εντελώς. Μερικές φορές έχω καυτά χέρια, κι όποιος είναι ξαπλωμένος τα νιώθει δροσερά. Μερικές φορές σκέφτομαι ότι δεν έγινε σχεδόν τίποτα, και ο άλλος το βιώνει εντελώς διαφορετικά.

Γι’ αυτό δεν συνδέεις την αίσθησή σου με αυτό που συμβαίνει στον άλλον. Παρατήρησε χωρίς να αξιολογείς. Αν καταλάβεις ότι μέσα από το να νιώθεις βγήκες από τον εαυτό σου, απλώς γυρίζεις πίσω σε σένα.

Οι κανόνες του αγγίγματος

Τα χέρια μπαίνουν σε σημεία που είναι ευχάριστα για όλους: στο μέτωπο, στην κορυφή του κεφαλιού, στην κοιλιά, στα γόνατα, στα πόδια. Και στους βραχίονες είναι δυνατό. Την περιοχή του στήθους την παραλείπεις, σε όλους τους ανθρώπους.

Όταν αλλάζεις σημείο, αφήνεις πάντα το ένα χέρι πάνω στο σώμα. Έτσι όποιος είναι ξαπλωμένος με κλειστά μάτια ξέρει κάθε στιγμή πού βρίσκεσαι. Αν πάρεις και τα δύο χέρια και εμφανιστείς ξαφνικά στα πόδια, θα τρομάξει. Με ένα χέρι πάνω στο σώμα γεννιέται εμπιστοσύνη.

Ο πιο σημαντικός κανόνας ισχύει και για τις δύο πλευρές:

Με τα λόγια του Ρίκο

Αυτό που είναι σημαντικό: όταν κάποιος είναι ξαπλωμένος και δεν νιώθει άνετα, τότε μπορεί απλά να πει «στοπ» και να σηκωθεί. Κανείς δεν χρειάζεται να δουλέψει με κάποιον, αν δεν θέλει. Ούτε χρειάζεται να το πάρουμε προσωπικά. Και κανείς δεν χρειάζεται να κάνει κάτι που δεν θέλει.

Ρίκο Μπρούνερ, εργαστήριο

Είμαστε όλοι ενήλικες και μπορούμε να πούμε τι θέλουμε. Και η άσκηση μπορεί να είναι και διασκεδαστική.

Πόση ώρα μένει το χέρι

Σταθερή διάρκεια δεν υπάρχει. Μερικές φορές είναι πέντε λεπτά, μερικές φορές είκοσι. Όποιος βάζει τα χέρια σε όλους πάντα για τον ίδιο χρόνο, υπερφορτώνει κάποιους. Ένας πολύ νευρικός άνθρωπος ίσως θέλει να τον αφήσεις ήδη μετά από ένα λεπτό. Τότε σταματάς νωρίτερα. Πολλοί περιμένουν μισή ώρα. Αυτό που μετράει δεν είναι ο χρόνος, αλλά το τι μπορεί να δεχτεί αυτή τη στιγμή ο άνθρωπος στο κρεβάτι.

Τι κάνω εγώ ο ίδιος

Ακόμη και μετά από τόσα χρόνια, στην επίθεση των χεριών προσπαθώ κάθε φορά να μένω με τον εαυτό μου. Δεν το κάνω με τη λογική «Αυτό το ξέρω». Μετά αναρωτιέμαι κάθε φορά αν έμεινα πραγματικά με τον εαυτό μου. Αυτός ο μικρός έλεγχος μου έχει φανεί πολύ χρήσιμος, και τον συνιστώ και σε σένα.

Τα περισσότερα τα έμαθα στα χρόνια που μόνο παρατηρούσα. Όποιος έχει το θάρρος να παρατηρεί αντί να ενεργεί, καταλαβαίνει περισσότερα.

Σε ποιον δίνει κάτι αυτή η άσκηση

Όποιος έχει αυτή τη στιγμή ο ίδιος λίγο έδαφος κάτω από τα πόδια του, μαθαίνει στο κρεβάτι ότι δεν χρειάζεται να δώσει τίποτα για να είναι εκεί για κάποιον. Όποιος θέλει να κρατήσει όσα έχει πετύχει, εξασκείται να μένει με τον εαυτό του και κοντά σε έναν άλλον άνθρωπο. Κι όποιος θέλει να εξελιχθεί και ίσως κάποτε να δουλέψει με άλλους, εξασκεί εδώ τη βάση γι’ αυτό. Γιατί δεν μεταφέρεται τίποτα, θα το βρεις στο Τρεις τρόποι να βοηθάς με ενέργεια.

Συχνές ερωτήσεις

Πρέπει να κάνω κάτι όταν είμαι ξαπλωμένος;

Όχι. Μπορείς απλώς να είσαι ξαπλωμένος και με τον εαυτό σου. Αν θέλεις, προσέχεις αν ο άλλος δίνει ενέργεια. Κι αν δεν νιώθεις άνετα, λες «στοπ».

Παίρνω κάτι από τον άλλον;

Αν μένεις με τον εαυτό σου και δεν θέλεις να δώσεις τίποτα, γίνεται μια συνάντηση, όχι μεταφορά. Πώς καταλαβαίνεις ότι ξεπερνάς το όριό σου, θα το βρεις στο Πώς αναγνωρίζεις το δικό σου όριο.

Κι αν δεν θέλω να με αγγίξουν;

Τότε κάθεσαι στην άκρη. Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να συμμετέχει, και κανείς δεν το παίρνει προσωπικά.

Δεν ένιωσα τίποτα. Το έκανα λάθος;

Όχι. Αυτό που νιώθεις λέει λίγα για το τι συμβαίνει. Το ζητούμενο είναι η εξάσκηση, όχι το να νιώθεις. Περισσότερα στο Όταν δεν αντιλαμβάνεσαι τίποτα.

Γιατί πρέπει η εστίασή μου να είναι σε μένα και όχι στον άλλον;

Γιατί μόνο έτσι μένεις με τον εαυτό σου. Όποιος στρέφεται ολόκληρος στον άλλον, χάνεται και αρχίζει να θέλει να κάνει κάτι.