Учи да лекуваш · Што учиш

Полагање раце без пренесување енергија

Важно: работилниците се одржуваат само на германски.

Вежбата околу која се врти вториот дел од работилницата. Не даваш ништо, остануваш со себе и си тука. Тој што лежи смее во секој момент да каже „стоп“.

За што станува збор во оваа вежба

Повеќето луѓе што за прв пат ставаат рака на друг човек сакаат да помогнат. Сакаат нешто да постигнат, нешто да отстранат, нешто да испратат. Затоа пред вежбата секогаш го кажувам истото:

Зборовите на Рико

Не станува збор за тоа да помагате, туку само да бидете тука, да останете со себе, да бидете тука за тој што лежи и да набљудувате. Ако го правите тоа чисто, ќе се случи многу повеќе отколку што мислите. И фокусот секогаш мора да биде повеќе кај вас отколку кај тој што лежи.

Рико Брунер, работилница

Тоа е обратно од она што се очекува. Во средиштето на твоето внимание не е другиот, туку ти самиот. Само така можеш целосно да бидеш тука без да се изгубиш. Го допираш телото, но не ја мешаш својата енергија со неговата. Телесно смееш да допреш, енергетски само да гледаш.

Вака тече вежбата

Не почнуваме веднаш на човек. Прво ги ставаш рацете на празна лежалка и вежбаш притоа да останеш со себе. Дури потоа доаѓа човек. Принципот останува ист, само што сега некој лежи таму.

Тоа што човекот на лежалката исто така проверува има причина. Го зголемува притисокот да останеш со себе. Притоа очите може да ти бидат отворени или затворени. Очите и онака не го гледаат енергетското поле.

Зошто твојот поглед останува на целината

Зависно од тоа каде ја ставаш раката, опажуваш различни нешта, понекогаш и повредено место. Искушението е големо да се концентрираш токму на тоа. Кој го прави тоа, го смалува човекот на тоа едно место. Твоето внимание тогаш го зголемува токму она на кое лежи. Ако останеш со себе и го гледаш човекот како целина, местото е дел од него без да одредува сѐ.

Да сакаш активно нешто да правиш е притоа најголемата замка.

Зборовите на Рико

А активното правење е како кога некој сготвил, и доаѓа некој и вели: … Ќе ставам уште малку сол, малку од ова, од она. Се уништува менито.

Рико Брунер, работилница

Што настанува меѓу вас

Кога двајца луѓе ќе се сретнат, тие делуваат еден на друг. Така е и при полагањето раце. Сепак, тоа не е пренесување.

Зборовите на Рико

Кога се полагаат раце, има заемно дејство, бидејќи тоа е средба, но тие немаат врска една со друга. Тоа е како кога ќе излезам надвор и сонцето ме грее: тоа нема врска со сонцето.

Рико Брунер, работилница

Она што го чувствуваш кажува малку

Многумина доживуваат нешто при полагањето раце: топлина, свежина, течење, замор. Од тоа малку може да се прочита. Она што го чувствува човекот покрај лежалката и она што го чувствува човекот на лежалката може сосема да се разликуваат. Понекогаш имам раце жешки како оган, а тој што лежи ги чувствува како свежи. Понекогаш мислам дека речиси ништо не се случило, а човекот спроти мене го доживува сосема поинаку.

Затоа не го врзуваш своето чувство со она што се случува кај другиот. Набљудувај без да оценуваш. Ако забележиш дека од чувствувањето си излегол од себе, едноставно се враќаш кај себе.

Правилата на допирот

Рацете лежат на места што им се пријатни на сите: на челото, на темето, на стомакот, на колената, на стапалата. Може и на рацете. Градите ги изоставаш, кај сите луѓе.

Кога го менуваш местото, едната рака секогаш ја оставаш на телото. Така тој што лежи со затворени очи во секој момент знае каде си. Ако ги тргнеш двете раце и одеднаш се појавиш кај стапалата, ќе се исплаши. Со една рака на телото настанува доверба.

Најважното правило важи за двете страни:

Зборовите на Рико

Она што е важно: ако некој лежи и не се чувствува пријатно, смее едноставно да каже „стоп“ и да седне. Никој не мора да работи со некого со кого не сака. Тоа не мора ни да го сфаќаме лично. И никој не мора да прави нешто што не сака.

Рико Брунер, работилница

Сите сме возрасни и можеме да кажеме што сакаме. И вежбата смее да биде и забавна.

Колку долго лежи раката

Фиксно траење нема. Понекогаш се пет минути, понекогаш дваесет. Кој кај сите секогаш еднакво долго ги полага рацете, некои ги преоптоварува. Многу нервозен човек можеби сака да го пуштат уште по една минута. Тогаш запираш порано. Многумина очекуваат половина час. Одлучувачко не е времето, туку она што човекот на лежалката може да го прими во моментов.

Што правам јас притоа

И по толку години, при полагањето раце секој пат се трудам да останам со себе. Не го правам тоа со ставот „јас тоа го знам“. Потоа секој пат се прашувам дали навистина останав со себе. Оваа мала проверка многу ми се покажа, и ти ја препорачувам и тебе.

Најмногу научив во годините во кои само набљудував. Кој има храброст да набљудува наместо да дејствува, разбира повеќе.

Кому оваа вежба му дава нешто

Кој токму сега самиот има малку тло под нозете, на лежалката учи дека не мора ништо да дава за да биде тука за некого. Кој сака да го задржи она што го постигнал, вежба да остане со себе и во близина на друг човек. А кој сака да се развива понатаму и можеби еден ден да работи со други, тука ја вежба основата за тоа. Зошто притоа ништо не се пренесува пишува во Три начини да помогнеш со енергија.

Чести прашања

Морам ли да правам нешто кога лежам?

Не. Смееш едноставно да лежиш и да бидеш со себе. Ако сакаш, внимаваш дали другиот дава енергија. И ако не ти е пријатно, кажуваш „стоп“.

Дали примам нешто од другиот?

Ако останеш со себе и не сакаш ништо да дадеш, настанува средба, а не пренесување. Како забележуваш дека ја преминуваш својата граница пишува во Како ја препознаваш својата граница.

Што ако не сакам да ме допираат?

Тогаш седнуваш настрана. Никој не мора да учествува, и никој не го сфаќа тоа лично.

Не почувствував ништо. Дали сум направил погрешно?

Не. Она што го чувствуваш кажува малку за тоа што се случува. Станува збор за вежбање, не за чувствување. Повеќе во Кога не опажуваш ништо.

Зошто мојот фокус треба да биде кај мене, а не кај другиот?

Затоа што само така остануваш со себе. Кој целосно се насочува кон другиот, се губи и почнува да сака нешто да прави.