Од каде доаѓа придружувањето од далечина
Едно прашање што не го оставало на мира, и над 60.000 сесии од 1998 година. Од тоа израснала секојдневната работа на твоето поле.
Рико не го измислил придружувањето од далечина. Тоа настанало чекор по чекор од работата со луѓето, често на нивно барање.
Патот на еден поглед
Некои етапи на патот на Рико имаат датум. Други дошле малку по малку, и никој не ја запишал годината. Цртежот ги покажува двете одделно, за ништо да не изгледа попрецизно отколку што е.
Кога забележал дека не гледаат сите исто
Рико пораснал во средина во која никој не зборувал за енергии ниту за тоа што човек чувствува. Како дете не се сметал себеси за поинаков. Само забележувал дека некои работи ги вреднува поинаку и поинаку постапува со нив. За тоа не зборувал со никого, и тоа не му пречело.
„Кога имав околу 16 години и почнав да се занимавам со својата перцепција, забележав дека многу луѓе перцепираат поинаку од мене. Тоа многу ме изненади, бидејќи дотогаш мислев дека секој човек може да перцепира толку многу колку мене.“
Рико Брунер
Тогаш сѐ уште не можел да го разбере она што го гледал. Кој е млад, брзо толкува, вели тој денес, и тој погрешно протолкувал многу работи. Дури на почетокот на дваесеттите години неговата перцепција била доволно мирна за да може кај луѓето да препознае каде не одат понатаму.
Дали е тоа дарба или занает? За Рико е и едното и другото. Има силна вродена дарба, и ја развивал во децении истражување и во своите сесии. Тоа е како кај фудбалер, на кого самиот талент не му е доволен.
Првата сесија во која не видел ништо
Во 1998 година Рико се осамостоил и отворил пракса во Санкт Гален. Бил млад и сакал да ја користи својата перцепција за да работи за луѓето. Дошле првите луѓе. И на својата најпрва сесија, по многу вежбање, не видел ништо кога човекот седел спроти него.
Перцепцијата на која се потпирал во тој момент ја немало. Тој го раскажува тоа на едно предавање без заобиколување, како дел од својот пат. Морал прво да научи како да постапува со сопствената перцепција.
Зошто објаснувањето не било доволно
Во првите години Рико советувал. На луѓето им кажувал што гледа кај нив меѓу редовите, и така им покажувал други гледишта за нив самите. Потоа забележал нешто. Многумина не можеле да го спроведат она што им го кажувал, ниту третиот ниту четвртиот пат.
Не било до знаењето. Кој тешко поставува граници, најчесто и самиот го знае тоа, и би сакал да знае како би можело поинаку. Рико вели дека во својата пракса никогаш никому не му кажал нешто што тој веќе не го наслутил или знаел. Она што недостигало била силата тоа да се спроведе.
Тој го споредува тоа со телефонска линија. Ако линијата е прекината, не помага ни курс за телефонирање. Затоа почнал да гледа таму каде што линијата е прекината: во енергетското поле. Од тоа настанала работата на самото поле, без зборови. Рико еднаш ја нарекол коучинг на енергетското поле без зборови.
Да научиш да гледаш без да се мешаш
За она што Рико го гледал немало знаење како и зошто функционираат енергетските полиња. Морал да работи со она што го гледал. Едноставните процеси ги разбрал наскоро. На некои врски работел повеќе од дваесет години додека не ги разбрал.
За тоа морал да се откаже од две навики. Првата била толкувањето. Една до две години, деведесет проценти од времето само перцепирал и не извлекувал заклучоци. И она што го прочитал и научил за енергиите го исклучувал при набљудувањето, за да не го гледа она што го очекува. Денес е обратно од младоста: набљудувањето и анализата се најголемиот дел, а заклучоците само мал дел.
Втората била желбата да помогне. Поле што изгледа слабо те поттикнува да му дадеш енергија. Рико рано забележал дека тоа не држи. Кој внесува енергија, потоа веќе не го гледа полето, туку сопственото влијание врз него. И го прави човекот зависен од себе.
„Иако сум многу емпатичен и имам многу сочувство, јас сум апсолутен техничар кога станува збор за перцепцијата. Повеќе ме радуваше тоа што го разбирам сето ова, отколку тоа што можам да помогнам.“
Рико Брунер
За самиот себе, на Рико му е важен самостоен, независен живот, живот во кој може да биде слободен. Така сака да работи и на другите: како што би работел на себе, без туѓа енергија и без вештачки да засилува нешто. Почнал од себе. Првите полиња што долго ги набљудувал биле неговите.
При трпеливото гледање направил откритие што ја одредува неговата работа до денес. Кога се прашувал зошто едно место во полето не функционира, полето реагирало на неговите прашања. Го примало неговото разбирање и почнувало да работи со него.
„… може да се каже дека енергетското поле на другиот почна да ме прислушува.“
Рико Брунер
Од тоа настанала работата со информација наместо со енергија. Што точно значи тоа, ќе најдеш во Информација наместо енергија. Сѐ што Рико научил на тој начин го подредува во модел што го нарекува механика на енергетското поле. Тоа е модел заснован на искуство, а не научно проверена постапка, и тој самиот вели дека неговата перцепција однадвор тешко може да се провери.
Како од сесиите настанала секојдневна работа
Во праксата Рико долго работел со луѓе во живо, и со полагање раце. Работел интензивно, а луѓето се враќале една недела подоцна. Притоа секогаш постоела опасноста полето да се преоптовари. Може да се работи само онолку колку што едно поле поднесува, а не онолку колку што човек би сакал.
Потоа дошле барања за кои во праксата немало место. Некои живееле на два-три часа далечина или веќе не добивале термин. Други оделе на одмор три или четири недели и сакале и во тоа време да бидат придружувани. Поттикот го дал еден клиент на кој не му било добро на одмор и кој се јавил да праша дали Рико може да го придружува од далечина.
„И тогаш забележав дека работата со придружување од далечина за мене беше иста како да беше тој присутен. Енергетските полиња ги препознавав исто.“
Рико Брунер
На почетокот работел од далечина еден ден и потоа го набљудувал полето триесет дена, без да се меша. Она што го видел го изненадило. Полето веќе било преоптоварено со тој еден ден. Товарот бил во порцијата на тој еден ден, а не во бројот на деновите.
„Потоа преминав на 3 недели, 2 недели, 1 недела, а денес сум на 1 ден.“
Рико Брунер
Малите секојдневни чекори се покажале како патот што најмалку го преоптоварува полето. Бидејќи Рико работи секој ден, следниот ден може да гради врз она што го направил претходниот ден. Зошто твоето поле притоа го одредува темпото, објаснува Зошто твоето поле го одредува темпото.
Така настанале и четирите секојдневни чекори. На почетокот Рико пред сѐ анализирал, бидејќи сакал да разбере како функционираат полињата. Подоцна забележал дека во својата перцепција може да направи проба пред да работи. На тоа се додале извршувањето и контролата. Повеќе за тоа во Секој ден четири чекори.
Што го движи до денес
Неговото истражувачко прашање од почетокот било истото. Тој го поставува вака:
„Зошто на едни луѓе им е добро, а на други лошо, во слични ситуации? Зошто некои луѓе остануваат во својата сила, а други се кршат?“
Рико Брунер
Оваа љубопитност не попуштила. Секое придружување од далечина за него е и малку дообразување. За да може да работи, во моментот на работата мора да биде во својата сила. Затоа работи свесно мирно и сосредоточен во себе.
„Тоа е за мене една од главните мотивации да правам и придружувања од далечина, бидејќи секое придружување од далечина што го правам е за мене дообразување.“
Рико Брунер
Што му е важно во работата
Од неговото прашање и од секојдневната работа израснале начела. Овие шест се најважни за тебе како клиентка или клиент.
Да гледаш, не да толкуваш
Мозокот сака да дополни она што го гледа само делумно. Затоа Рико вежба да гледа сѐ додека навистина не види.
Да работиш таму каде што настанува
Не таму каде што боли, туку таму каде што е причината во полето.
Прво, сопствената сила
Според неговите зборови, Рико никогаш не видел човек со премалку енергија. Но видел многумина што го изгубиле пристапот до својата сила.
Без манипулација
Кој присилува едно поле во одредена насока, можеби решава еден проблем, а создава три нови.
Малку, на вистинското место
Што е можно помалку, токму таму каде што е потребно.
Не мора сѐ да се промени
Важни се само точките што имаат улога за целото поле.
За кого работи денес
Кај Рико доаѓаат луѓе од многу различни ситуации. Некои минуваат низ тешко време и бараат поддршка. Други повторно стојат на цврста почва и сакаат таа да издржи и под поголем притисок. А трети се добро и сакаат да одат понатаму. Овој последен дел од работата Рико го нарекува возбудливиот. Често еден човек е во повеќе ситуации истовремено, во една на работа, а во друга дома.
Со сите се работи исто, на целото поле и со темпото што тоа го одредува. Повеќе за тоа во Помош, Стабилност, Развој.
Што сѐ уште не знае
Рико продолжува да истражува. Едно од неговите отворени прашања е зошто луѓето понекогаш донесуваат одлуки што не им одговараат, иако би знаеле подобро. Тој отворено вели дека сѐ уште не го знае одговорот. На некои прашања му требале десет или петнаесет години.
А има и една тешкотија што го придружува во секое придружување од далечина. Она што го гледа тешко се преточува во зборови. Поимите на овие страници се затоа обиди да се опише една перцепција така што ќе можеш да ја следиш.
„За да правам придружување од далечина, морам да најдам зборови што опишуваат нешто што не може да се опише со зборови.“
Рико Брунер
Чести прашања
- Како Рико забележал дека перцепира поинаку?
- Околу шеснаесеттата година, кога почнал свесно да се занимава со својата перцепција. Дотогаш мислел дека секој перцепира толку многу колку него.
- Дали тоа е дарба или може да се научи?
- За Рико е и едното и другото: силна дарба што ја развивал со децении. Некои врски во полето ги разбрал дури по повеќе од дваесет години.
- Зошто работи секој ден, а не еднаш месечно?
- Бидејќи при набљудувањето видел дека еден единствен работен ден веќе може да го преоптовари полето. Затоа ги скратувал растојанијата чекор по чекор, до еден ден. Малите чекори најмалку го преоптоваруваат полето.
- Дали почнал од себе?
- Да. Првите полиња што долго ги набљудувал биле неговите. На другите работи како што би работел на себе.
- Може ли да го запознаам Рико и лично?
- Да, на лична сесија (само на германски). Тоа е посебна понуда за разбирање и подредување на работите и не е дел од придружувањето од далечина.
Како понатаму
Целиот свој истражувачки пат и својот живот Рико ги раскажува во делот Истражување, во Мојот истражувачки пат и За мене. Како работи и што му е важно, ќе најдеш во делот Како работам. Како изгледа денес секојдневната работа, опишува Секојдневното придружување од далечина.