Почеток · Истражување

Како набљудувам

Како се набљудува нешто што повеќето не го гледаат? За тоа не постои микроскоп. Мојот алат е мојата перцепција, и со неа научив да набљудувам така што ништо не менувам и ништо не вчитувам што го нема.

Набљудување без да се менува нешто

Многу рано забележав дека набљудувањето заведува. Гледаш енергетско поле што изгледа слабо и веднаш сакаш нешто да направиш. Уште пофин е вториот проблем: енергетското поле забележува дека некој го гледа. Се прилагодува на набљудувачот и влегува во однос со него. Тогаш повеќе не гледаш како функционира, туку како реагира на тебе.

Затоа морав да научам да бидам толку мирен и толку кај себе што енергетското поле да не ме забележи. Тоа беше тешко, и беше одлучувачко за моето истражување. Оттогаш можам да споредувам: еднаш набљудување без ништо да се помрдне, а еднаш набљудување додека нешто се случува.

„И затоа набљудувањето е суперсила што помага да се разбере целината.“

Рико Брунер

Она што мислев дека го знам, морав да го исклучам

Еден од моите најголеми предизвици беше да го ставам настрана сѐ што дотогаш го имав научено за енергиите. Нашата глава го дополнува она што го гледаме само делумно. Отсекогаш тоа е важно за преживување. Кој на работ од шумата ќе види голема силуета, веднаш помислува на мечка и бега. Ако греши, не е страшно. Ако прво оди да провери, може да биде предоцна.

При набљудувањето на енергетско поле токму овој рефлекс е стапицата. Повеќе не го гледаш полето, туку мешавина од полето и сопствената филозофија, и го виткаш видното додека не се вклопи. Затоа со децении набљудував енергетски полиња без да претпоставувам какво било знаење. Моето знаење израсна од овие набљудувања, а не обратно.

На почетокот притоа постојано се прашував: дали ова е сега моја желба, или одговара на овој човек? Сакам да го видам она што е, а не она што го посакувам.

Една, две години речиси само перцепирање

Како млад перцепирав многу и толкував многу погрешно. Толкував многу, а набљудував малку. Во некој момент го свртев тоа. Една до две години деведесет проценти само перцепирав и едвај извлекував заклучоци. Во тоа време го најдов пристапот до механиката на енергетското поле, онака како што ја опишувам денес.

Денес остана така: набљудувањето и анализата се најголемиот дел, заклучоците само уште мал дел. Колку подолго перцепирам, толку повеќе детали и врски гледам. На крајот често воопшто не морам да толкувам.

„бидејќи на крајот перцепирањето ја заменува интерпретацијата, бидејќи сѐ станува толку очигледно.“

Рико Брунер

Чекање додека филмот не заврши

Можеби тоа го знаеш од киното. По десет минути знаеш како ќе заврши филмот. По половина час повторно знаеш, и по еден час исто така. На крајот сепак испаѓа поинаку. Така е и со енергетските полиња: кој толкува прерано, повеќепати промашува, а кој својата работа ја гради врз погрешно толкување, не работи таму каде што на енергетското поле му е потребно.

Затоа кон набљудувањето спаѓа и да препознаеш кога едно набљудување е завршено. Кај мене порано сесијата не завршуваше со сесијата. Енергетските полиња на еден човек често ги набљудував уште со денови потоа, додека не разберам што гледам.

Три фази, безброј пати

Моето истражување имаше три фази, и поминав низ нив безброј пати. Прво набљудување без менување. Потоа преиспитување на сопствените заклучоци од тоа набљудување. На крајот проверка дали е точно она што сум го препознал. Ако не беше точно, почнував одново.

Еднаш ми падна в очи нешто со што не сметав. Кога препознавам енергетско поле и разбирам зошто не функционира, веќе тоа предизвикува импулс во полето. Потоа го повторив тоа многу пати пред да поверувам.

„Бев многу изненаден и потоа го повторив тоа многу пати за да видам дали било случајност.“

Рико Брунер

Од многу насоки, зачувано во главата

Едно набљудување само по себе не ми е доволно. Едно место го гледам од едната страна и го паметам резултатот. Потоа од друга страна, па од трета. Дури кога резултатот се повторува и се потврдува од многу насоки, претпоставувам дека сум разбрал како нешто функционира.

Долго не го запишував тоа. Имам фотографска меморија, и тоа не за работи што стојат мирно, туку за она што се движи. Затоа долго и не забележав дека ја имам. Повторно гледам едно енергетско поле и знам каде се променило. Тогаш прашувам зошто токму таму.

„Да немав фотографска меморија, со писмени белешки никогаш не ќе можев да ја работам оваа работа, бидејќи поплавата од информации беше многу поголема од она што човек може да запише за еден ден.“

Рико Брунер

Што научив од моите грешки

Секако дека сум грешел, дури и често. Кога ќе протолкував нешто погрешно, не сакав само да знам како е всушност. Ме интересираше зошто настанало погрешното толкување. Што сум превидел? На што не сум помислил? Зошто погрешно сум постапил со тоа?

Ова прашање си го поставувам и денес. Грешката ми покажува каде мојот поглед сѐ уште има празнина. Понекогаш енергетското поле на почетокот се однесува навидум нелогично. Ако набљудувам доволно долго, гледам дека во поширок контекст следи сопствена логика.

Што од тоа денес е дел од секоја работа

Од тие години настана текот според кој работам до денес. Затоа еден дел од мојата работа сѐ уште е истражување.

И симулацијата ја најдов преку набљудување. Во мојата перцепција можам да поминам низ тоа како енергетското поле би реагирало на еден чекор, без притоа да го нарушам полето. Во информатиката за тоа постои sandbox, затворен простор во кој нешто се испробува без да се допре системот што работи. Сепак, при извршувањето може да се појави нешто неочекувано. Затоа и тогаш продолжувам да набљудувам.

Како овие четири чекори се надополнуваат во придружувањето од далечина, пишува во делот Како работам.

Чести прашања

Дали моето енергетско поле забележува дека го набљудуваш?

Научив да набљудувам така што енергетското поле не ме забележува. Инаку би се прилагодило на мене, и не би видел како навистина функционира.

Дали гледаш слики или бои?

Не. Не гледам слики, ниту аура. Перцепирам како е изградено едно енергетско поле и каде функционира, а каде не. Она што не го гледам е, на пример, каде е некој во моментов или во каква животна ситуација.

Дали може да се научи вака да се набљудува?

Перцепцијата може да се вежба. Кај мене таа е силна вродена способност што ја избрусив со илјадници часови вежба. На моите работилници го вежбаме набљудувањето, види Работилница (само на германски).

А ако згрешиш?

Затоа проверувам. Контролата на крајот од секоја работа ми покажува дали се случило она што го намерував. За мене грешката е материјал: сакам да знам како настанала.

Како понатаму

Што набљудував со овој метод и кои начела произлегоа од тоа, пишува во Што сум набљудувал. За да се вратиш на почетокот на мојот пат, оди на Мојот истражувачки пат.

Дел Истражување · Верзија 1.0 · 30.10.2026